24 november 2015

Diepte

Geschreven door silvia

De laatste tijd gaan de gesprekken die ik heb vaak meteen de diepte in’, dat zei een man, die onlangs te horen heeft gekregen dat hij een levensbedreigende ziekte heeft. Ik ken hem als een levenslustig, bourgondisch mens. Dol op gezelligheid en de goede dingen van het leven die hij graag deelt met anderen.

De moeilijke dingen van het leven blijken minder gemakkelijk te delen. Ook die ervaring maakt hij nu mee. Mensen met wie hij veel van het goede deelde, kunnen niets met de situatie waarin hij nu zit. Na wat onhandige pogingen om op de oude voet door te gaan, haakten ze al vrij snel af.

Een pijnlijke, teleurstellende ervaring is het, als mensen zo geen raad weten met de kwetsbaarheid waarin de ander van het ene op het andere moment terecht gekomen is. Pijnlijk voor degene die in de steek gelaten is, maar ook pijnlijk voor de afhakers, want ik geloof dat het niet (alleen) maar oppervlakkigheid en een gebrek aan inlevingsvermogen is dat mensen zo doet handelen. Zou het niet eerder angst zijn? De angst voor het onzekere van ons bestaan. Het besef dat ons leven in één klap helemaal anders kan zijn. Een zo enge gedachte, dat die maar beter meteen de kop kan worden ingedrukt? Gauw terug naar het vertrouwde goede leven op de oude voet, dan maar zonder die ene.

Ik moest denken aan het Sabbats gebod – in Deuteronomium 5. Daar staat in het 15e vers: ’Bedenk dat u zelf slaaf was in Egypte totdat de HEER, uw God, u met sterke hand en opgeheven arm bevrijdde.’ Die opdracht gaat niet zozeer om het herinnering brengen van een historische gebeurtenis uit een ver verleden, maar – zo lees ik het – om het besef dat wij kwetsbare, afhankelijke mensen zijn. Hoe wij ook proberen weg te vluchten van die gedachte, zo is het leven op aarde. Ieder mens kan getroffen worden door ziekte en verlies. Het goede leven kan omslaan in een leven op de vlucht. Met dat laatste worden wij nu heel hard geconfronteerd.

Drukken wij die gedachte, dat besef van kwetsbaarheid ver weg, dan blijven we in Angstland (Egypte). Deuteronomium 5 zet ons op het spoor van een uittocht uit de angst. Het is een wegwijzer dat er een manier van leven is met al die dingen die ons in dit leven kunnen overkomen.

De diepte ingaan, je eigen kwetsbaarheid en die van de ander onder ogen durven zien is geen gemakkelijke opdracht in deze wereld. Het vraagt moed en wijsheid. Moge Gods Geest ons daartoe inspireren.

Roos Ritmeester

Gerelateerd